De favoriete soetra van Connie Franssen

Connie FranssenIn BoeddhaMagazine 70, de lente-editie die vorige week is uitgekomen, heeft Connie Franssen het over haar favoriete soetra: de Sandokai. Ze hoorde deze soetra voor het eerst tijdens een retraite onder leiding van Genpo Roshi op Ameland in 2009. 

De kracht die eruit klonk, het ritme van de tekst en de oplopende snelheid van reciteren raakten haar diep en brachten haar in tranen. Reden genoeg dus om deze soetra op ons blog te plaatsen. De onderstaande vertaling wordt gebruikt in de Kanzeon-sangha.

De identiteit van veelheid en eenheid 

Het wezen van de grote wijze van India werd op intieme wijze van West naar
Oost overgedragen. Mensen zijn helder of verward, maar de Weg kent geen
zuidelijke of noordelijke leraar. De geheime bron is klaar en doorschijnend,
zijn vertakkingen zijn duister en stromen overal. Aan het relatieve gehecht zijn
is illusie, het zien van het absolute is nog geen verlichting. Al het subjectieve
en al het objectieve zijn tegelijkertijd wederzijds gebonden en volkomen
zelfstandig. Oneindig gebonden en vrij bewegend, verblijven ze toch in hun
eigen positie. Vorm verdeelt de eenheid. Geluid geeft aanleiding tot
aangename en onaangename gevoelens. In duisternis zijn beter en slechter
niet onderscheiden, in helderheid is het zuivere en onzuivere duidelijk te zien.
De vier elementen hernemen ongedwongen hun natuur, zoals een kind kan
vertrouwen op zijn moeder. Vuur is warm, wind waait, water is nat, de aarde
hard. Ogen zien, oren horen, de neus ruikt, de tong proeft. Alle zijn zelfstandig
maar de verschillende bladeren komen van dezelfde wortel. Oorzaak en
gevolg komen voort uit dezelfde bron. Hoog en laag worden relatief gebruikt.
In feite is er duisternis in helderheid, maar je moet de duisternis niet willen
ontmoeten. Er is helderheid in duisternis, maar zoek niet naar die helderheid.
Duisternis en helderheid horen bij elkaar, zoals de linker en de rechter voet bij
het lopen. Elk van de tienduizend dingen heeft van nature zijn eigen
waardevolle functie, waarvan je het natuurlijke functioneren met betrekking tot
alle andere dingen zou moeten zien. Het alledaagse bestaan hoort bij het
ondoorgrondelijke zoals een deksel op een pot past. Het ondoorgrondelijke
harmonieert met het alledaagse zoals twee pijlen elkaar treffen in de lucht.
Deze woorden tonen de Grote Werkelijkheid. Voor een oordeel is geen
maatstaf toereikend. Als je de Weg niet ziet, zie je hem ook niet als je hem
gaat. Als je de Weg gaat, is hij noch nabij, noch veraf. Wanneer je de Weg uit
het oog verliest, ben je er mijlen van verwijderd. Vol respect zeg ik tegen hen
die verlicht wensen te worden: verspil geen tijd, dag of nacht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: