Verstillen (voor en tijdens een retraite)

Volgende week is het zover. Dan neem ik, naast achttien anderen, deel aan een stilte-retraite. Tien dagen vipassana. Voor velen berucht als een ‘streng regime’. Tien dagen niet spreken. Geen oogcontact. Geen elektronische toestellen (computer, gsm, mp3,..). Geen boeken. Geen tikkende wekkers of elektrische tandenborstels. Geen verleidelijke geurtjes (parfum, welriekende douchegels,..). Geen. 

De aankondiging van ‘ik ga op retraite’ is reeds een proces op zich. Sommige mensen vertel ik het mondeling. Andere stuur ik een persoonlijke mail. De rest ontvangt  een standaardmail. De reacties in de buitenwereld zijn gemengd. Sommigen vinden ‘moeten zwijgen’ een hel (is het het ‘moeten’ of het ‘zwijgen’?). Anderen kunnen niet overleven zonder hun laptop of iPhone. Maar het intrigeert iedereen. ‘Waarom doe ik dit?’ ‘ Waarom kies ik hiervoor?’ ‘ Is het de eerste keer dat ik dit doe?’
Het confronteert me telkens. Want elke retraite is anders. Ja, ik heb de formule reeds ervaren, maar wat brengt het me deze keer? Want ‘ik’ ben niet meer diegene als het jaar voordien. De bagage van ervaringen stond immers niet stil.

Opvallend ook dat een retraite vroeger start dan de werkelijke startdatum. Ik voel me reeds verstillen. Ik voel bewust welke processen in me omgaan. Onrust, nieuwsgierigheid, verwachtingen, verlangens… En ik voel hoe anders ik met de voorbereidingen omga. Ik herinner me nog, hoe ik tijdens mijn eerste retraite alles wilde plannen en controleren. Praktische zaken zoals vervoer, bagage klaar zetten: het moest allemaal ‘in orde zijn’. Vandaag ben ik nog steeds afhankelijk van anderen i.v.m. het vervoer, maar er is vertrouwen. Ik plan het niet. Controleer het niet. Zet het niet naar mijn hand. Ik vertrouw. Het zou zaling zijn indien ik dit zou toepassen op alle domeinen. Niet dus 😉

Het laatste jaar was een jaar van ‘niet-weten’ op alle domeinen. Werk. Relatie. Spirituele weg. En deze zoektocht is niet ten einde. De vraagtekens bezorgen me onrust. Niets staat vast. Alles staat open. Wetend dat ik keuzemogelijkheden heb, maar geen controle over hoe zaken lopen. Dit leven is immers een groot mysterie. Een retraite kan hierin een klein stukje zijn. Tien dagen verinnerlijken. Contact maken met wat er is. Zien wanneer ik zaken wegduw, vastklamp.
Wie ben ik? Waar kan ik op vertrouwen, steunen, indien alles wegvalt?  Ook al is het geen vorm van religie: het vibreert voor me met de oorspronkelijke betekenis van religie. Terugkeren. Her-verbinden.

Of zoals ik het zelf voel: thuiskomen.

 Sabrina Payen zit dagelijks op haar kussen en schrijft voor Bodhitv en Mettamorfose

Getagged , ,

One thought on “Verstillen (voor en tijdens een retraite)

  1. C schreef:

    Tashi Delek, Sabrina

    Fantastisch!!

    Zalig te lezen dat je nog steeds op ‘het’ pad zit!

    De Boeddha in mezelf heeft ondertussen zowat de touwtjes in handen in mijn leven. Het is alsof je drijvend op het water wordt meegevoerd naar overal, daar, bij nergens… enkel dat pad, niets meer, niets minder.
    Vertrouwen in eerlijkheid naar jezelf toe, zo simpel, zo bevrijdend… flippen gewoon.
    Maar ‘ik, hij, wij, zij’ had blijkbaar nog andere plannen want ik bleef maar met het conflict zitten van ‘we zijn naast spirituele ook intellectuele wezens’, dus heb ik een tweetal jaar geleden besloten om naast mijn uitsluitend spirituele ontwikkeling me ook toe te leggen op dat minstens even belangrijke aspect van ons ‘zijn’.
    Sidhartha heeft het er ook over gehad heb ik onlangs gelezen. En met zijn uitspraak ‘geloof niets, maar laat de rede duidelijkheid verschaffen’ was ik overtuigd dat ik wederom de juiste keuze gemaakt had…
    De keuze om experimentele psychologie te studeren.
    Het evenwicht dat ik daarmee ervaar is ongelofelijk. Metafysisch en filosofisch gezien dan, want zwaar, o ja, het is zo zwaar 🙂

    En hoewel mijn muziek nog altijd een rol speelt en ik toch al een paar ‘serieuze’ composities op mijn naam heb die worden uitgevoerd door ensembles en pianisten, kunstprojecten in Nederland en Duitsland toch wel goed aan het draaien waren, heb ik die professioneel gezien moeten opgeven want, tja…, iedereen wil het beste, maar ’t mag niets kosten, you know the drill…
    Dit is het enige dat ik toch wel mis want het was een zalige tijd… (jaaaaa, we zijn nog altijd geen Boeddha, niewaar:)

    En, o ironie… als hardcore boeddhist (whatever the h*ll that means) is het nog steeds elke dag vechten om discipline te handhaven.
    Jaja, ‘life is a joke, and irony is taking advantage of that’…

    Maar de steun dat ik in mijn directe omgeving na meer dan vijf jaar nog steeds ontvang en mag genieten, met dezelfde intensiteit als dag één, beschouw ik nog steeds als één van de grootste geschenken dat ik ooit in mijn gelukkig bestaan mocht ontvangen.

    Ik hoop en wens vanuit het diepste van mijn hart dat jij die ondertussen ook hebt gevonden!

    groetjes,
    C

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: