Wijze les achteraf

Ik werk als docent op een hogeschool. De afgelopen week waren er eindgesprekken gepland met afstudeerders. Het ging hierbij vooral om studenten die voor de vakantie een onvoldoende voor hun scriptie hadden gekregen en die nu een met een verbeterde versie een tweede poging waagden. Soms werd ook deze afgekeurd. In dat geval moet de student een andere opdracht uitvoeren en een nieuwe scriptie schrijven. Ook met deze studenten werd een gesprek gevoerd. 

Bij slecht nieuwsgesprekken, zoals deze, liggen heel wat valkuilen op de loer – maniertjes waarop je je het als brenger van het slechte nieuws wat gemakkelijker probeert te maken. Eén daarvan heet ‘de pil vergulden’. Daarbij gaat het erom dat je degene die het slechte nieuws krijgt, laat inzien dat er ook positieve kanten aanzitten.

Zo hoorde ik mezelf beweren, dat de student in kwestie achteraf vast blij is, dat hij of zij niet op dit ondermaatse product is afgestudeerd. “Als je deze scriptie later nog eens leest, schrik je er zelf van. Dit is geen werkstuk waar je trots op zult zijn. Grijp de kans aan om nu echt te laten zien wat je kunt! Je zult hier alleen maar rijper uitkomen.” Geen enkele keer heb ik een student instemmend zien knikken. Allemaal dachten ze ongetwijfeld: ‘Dat zal wel zo zijn, maar ik had liever nu die voldoende gekregen.’

Ik snapte dat wel. Een paar maanden geleden heeft mijn geliefde onze relatie verbroken. Ik zocht en vond veel steun in mijn omgeving. Af en toe kreeg ik toen ook te horen, dat ik hier later -als ik ‘het een plekje had gegeven’- vast anders op terug zou kijken en er mijn voordeel mee zou doen. En ik dacht ook: ‘F***, ik wil haar gewoon terug!’

Onlangs las ik dit in een boek van Pema Chödrön: “Soms leidt een gebroken hart tot bangheid en paniek; soms tot woede, wrok en de neiging iemand de schuld te geven. Maar onder de hardheid van dat pantser bevindt zich de tederheid van oprechte droefheid. Dat is onze verbinding met iedereen die ooit liefgehad heeft. Dit oprechte hart van droefheid kan ons groot mededogen leren.”
Ik ben het allemaal tegengekomen: angst, paniek, woede, schuld. En ja, langzaam maar zeker begin ik iets van tederheid en mededogen te ervaren. Dus toch? Een wijze les achteraf?


Paula Borsboom is hogeschooldocent, freelancer bij BoeddhaMagazine en zenstudent.

Getagged ,

2 thoughts on “Wijze les achteraf

  1. inonot schreef:

    Mooi.. Ja, als je zelf geen gebroken hart hebt ( of gehad) , kun je je dat bij een ander niet invoelen, compassie mee hebben.. Bedankt, Doeij..

  2. inonot schreef:

    Mooi.. Ja, als je zelf geen gebroken hart hebt ( of gehad) , kun je dat bij een ander niet invoelen, compassie mee hebben.. Bedankt, Doeij..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: